ဘာျဖစ္ျဖစ္

ကိုယ္ ... မညာေတာ့ဘူး

အရွိကို အရွိတုိင္းသာ ဖြင့္ေျပာမည္ ျမင္ျမင္ခ်င္း မင္းကို ခ်စ္သြားသည္
ပုိင္ဆုိင္တဲ့ အသည္းကို အ႐ႈံးေပးခဲ့ရ ဒါအခ်စ္ပဲလား စိတ္မွာ ေမာသည္

နားလည္မႈ တံခါးေတြ ဖြင့္ထားသည္
အၾကင္နာ စကားေလးေတြ မ်က္၀န္းဆီ
ပိုင္ရွင္မဲ့ အခ်စ္ကို ေပးအပ္ခဲ့ၿပီ
ကိုယ္ ... မညာေတာ့ဘူး မင္းကို ခ်စ္သည္

မင္း ၿပံဳးလိုက္ရင္လည္း အိပ္မက္ေတြ အထိပဲ လိုက္ေႏွာက္ယွက္သည္
အိပ္မက္ထဲမွာလို ဘယ္အခ်ိန္ပဲ ၾကည့္ၾကည့္ ျပန္ေတြးတုိင္း ရင္ခုန္လာသည္

ခ်စ္သူေလး ရွိရာ ဟို ... အေ၀းဆီ လာရာ လမ္းေလးကို ေမွ်ာ္တတ္ၿပီ
ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ ဘ၀ကို ေပးအပ္ခဲ့ၿပီ ကိုယ္ ... မညာေတာ့ဘူး မင္းကို ခ်စ္သည္

သံသရာလည္သမွ်

တစ္ပြင့္ပန္း ပန္ခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။
အသဲမတီေျမမွာ တပင္သာရွင္သန္ျပီး
တသက္မွာတၾကိမ္သာ ပြင့္ဦးေလတဲ့
မာလာခိုင္ၾကဴခက္ကို ေျမမသက္ပါေစ..
ေၾကြမပ်က္ပါေစလို႕ စံုမက္သည္ႏွင့္အမွ်
သံေယာဇဥ္၀ဋ္ ေႏွာင္တင္းမိရသူပါ။
ေကာင္းကင္မိုးယံမွာ
ၾကယ္တာယာေတြ ကုေဋကုဋာထြက္ေလေလ
ေရမဆံုးလိမ့္ေပမယ့္..
တလံုးဲထဲသာျဖစ္တဲ့ ရွင္ေနမင္းကြယ္ရင္
အေမွာင္ဟာ ပိတ္ဖံုးျမဲလို......
စိတ္သႏၲာန္မွ ေတြးေတာမွတ္ထင္ဖြယ္ရာေတြ
အနႏၲ..။
သံသရာလည္သမွ် ဘ၀တစ္ခြင္မွာ
ၾကံဳအင္ရာေတြ အသေခၤ်မကေပမယ့္
ေမတၲာရွင္ေနမင္းနဲ႕ ကင္းခဲ့ျပီဆိုမွျဖင့္
တသက္သာ ဆိတ္သုန္းလို႕
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းလည္း ဆံုးလိမ့္မယ္...။